Olaus Magnus and The Epistemologies of the Renaissance

In 1539 publiceerde de Katholieke Zweedse priester Olaus Magnus een grote kaart van Scandinavië, de Baltische regio en de Noordzee. Zijn Carta Marina werd gepubliceerd in Venetië, waar Olaus een belangrijk deel van zijn meer dan 30 jaar in ballingschap doorbracht: hij was gekomen als gezant bij de paus, maar was uiteindelijk gestrand, niet in staat om terug te keren naar een Zweden dat tijdens zijn afwezigheid Lutheraans was geworden. De kaart was ongekend qua geografische nauwkeurigheid en rijkdom aan informatie over geschiedenis, politiek, antropologie en natuurlijke geschiedenis. Het gaf ook een beeld van Noord-Europa in religieuze beroering: de rijke beeldspraak van de kaart was een reeks uitspraken over en openbaringen van de strijd tussen het Lutheranisme en het katholicisme. Het noorden kan worden geïnterpreteerd als een analogie met de strijd binnen het westerse Christendom.

Olaus wilde de kaart ook voorzien van een belangrijke begeleidende tekst. Het bleek dat dit een geschiedenis van de noordelijke volkeren werd, een enorm werk in 22 boeken, dat pas in 1555 werd gepubliceerd. In die tijd was de religieuze deling van Europa een fait accompli, en de epistemologische grondslag van de kaart was niet langer geldig. Bijgevolg moest het boek opnieuw onderhandelen over de structurerende principes van de kennis van het noorden. Het doel van dit onderzoeksproject was de dynamische relatie tussen de kaart en de tekst te bestuderen als voorbeeld van de veranderende epistemologieën van de Renaissance en als een gebeurtenis in de geschiedenis van het feitenmateriaal. Het materiaal laat ook zien hoe de elementen van de natuur zich verplaatsen tussen verschillende epistemologische en religieus-politieke omgevingen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.